...

سلام

خیلی وقته کسی نمیاد اینجا

غیر از من و سایلنس

الانم نمیدونم واسه چی دارم مینویسم ، میدونم که هیچکس نیست ولی دارم مینویسم

شایدم دلیل نوشتنم همین نبودن افراده

شاید از نظر خیلیا این رفتار واسه دیوونه ها باشه ولی واقعا باید بعضی وقتا ادم با خودش حرف بزنه

منم مینویسم ، خودمم میام میخونم !

اگه تونستم نظرم میذارم!!!

عمر خیلی زود داره میگذره ، بقول مهران مدیری : از یه جایی به بعد دیگه ادم خودش سرعت سپری شدن عمرشو حس میکنه

یه امسالم گذشت ، من هم نتونستم به چیزی که خواستم برسم...

چون تلاشی براش نکردم

حرف های همیشگی که بوده و هست ، حرفایی که مردم دور و بر من خیلی بهشون علاقه دارن و ما مجبوریم که تحمل کنیم

این یه سال تا یه جایی خوب دویدم ولی نزدیکای خط پایان بجای تند دویدن ، شروع کردم به درجا زدن و این . . .

و هر بار که به این شکست فکر میکنم ، سنگینی هوای اطرافم رو بیشتر حس میکنم

دیگه به گذشتن این لحظه ها هم شک دارم

به اینکه وسط این سیاهی ها ، یه نوری هم هست

یادمه سالای قبل وقتی ازم میپرسیدن خوش میگذره ؟ میگفتم اره عااالی میگذره

یه سال که بزرگتر شدم وقتی پرسیدن خوش میگذره ؟ یه لبخند اجباری میزدم و میگفتم خوشیم که میگذره

الان واقعا به گذشتن این لحظه ها شک دارم

توی این مدت خیلی چیزا رو از دست دادم ، بد جور زمین خوردم اما چیزای خوبی رو هم بدست اوردم

اینکه ادمای دور و برم خیلیاش دورو از اب درومدن

اینکه نباید به هرکسی اعتماد کنم

اینکه بعضی وقتا واقعا باید بد باشم بجز وقتایی که میدونم طرف مقابلم یه احمقه ، اینجاس که سکوت واجبه

و اینکه یاد گرفتم کلمه ی رفیق ارزش داره ، نباید به هر کس و ناکسی گفت

هعی . . .

هیشکی عین خود ادم نمیتونه خودشو درک کنه . . .

از یه جایی به بعد ادم دیگه بزرگ نمیشه ، پیر میشه . . . .

گاهی پشت سکوت هزاران فریاد نهفته است...